Jak ograniczyć odpady przy cięciu tkanin w produkcji odzieży

Ograniczenie odpadów przy krojeniu tkaniny to decyzja finansowa, zanim stanie się ekologiczna, ponieważ od 10 do 15 procent tkaniny, za którą płacisz, może zniknąć na stole krojącym. Strata nie jest przypadkowa: układanie szablonów, szerokość markera i zasady odzysku decydują o tym, ile z rolki stanie się odzieżą. Ten przewodnik rozbija odpady na to, skąd pochodzą i co kontroluje producent tkanin, abyś kupował mniej metrów na jednostkę.

Skąd właściwie pochodzą odpady krojeniowe

Większość kupujących myśli o odpadach jako o przypadkowym skrawku, ale prawdziwa strata ma cztery źródła, a każde z nich zachowuje się bardzo różnie.

Te dwa pierwsze źródła razem stanowią większość odpadów i to o nich zespół ds. zaopatrzenia może porozmawiać z zakładem, zanim zostanie pocięta choćby jedna rolka.

Zagęszczenie układu wykrojów to pierwsza dźwignia

Układanie wykrojów to rozmieszczenie szablonów odzieży na szerokości tkaniny i decyduje o wydajności układu, czyli o tym, jaki procent rolki faktycznie staje się częścią odzieży. Klasyczny układ dla strukturalnego płaszcza osiąga wydajność około 85–90 procent, co oznacza, że 10–15 procent tkaniny to odpady. Zwiększenie wydajności układu do 92 procent na tej samej rolce oznacza mniej metrów na sztukę, co przy zamówieniu na 1000 metrów wyraźnie obniża koszty tkaniny. Haczyk polega na tym, że ciaśniejsze układanie może zmienić kierunek splotu, włosia lub kraty we wzorzystym tweedzie, więc kupujący musi zrównoważyć wydajność z widocznym efektem.

Szerokość układu i dokładność cięcia to druga dźwignia

Szerokość układu to użyteczna szerokość warstwy, a nie nominalna szerokość rolki. Tkanina sprzedawana jako 150 cm może mieć tylko 146 cm użytecznej szerokości, gdy uwzględni się brzeg i naciąg, a układ zaprojektowany na 150 cm zmarnuje tę różnicę. Dodaj do tego dokładność cięcia odbiegającą o kilka milimetrów, a element odzieży, który wymaga 90 cm, zacznie wymagać 91 cm, co kumuluje się w tysiącach sztuk. Rzetelne zakłady mierzą użyteczną szerokość, dopasowują do niej układ i tną względem stałego punktu odniesienia, dzięki czemu 90 cm pozostaje 90 cm.

Różnica między wydajnością układu 85 a 92 procent przy zamówieniu na 1000 metrów nie jest błędem zaokrąglenia. Przy 85 procentach potrzeba około 1176 metrów tkaniny, aby wyciąć tę samą liczbę sztuk, którą przy 92 procentach pokrywa 1087 metrów, a oszczędność trafia prosto do wyniku finansowego. Zakład, który przed wyceną przeprowadzi próbny układ na Twoim wykroju, jest wart więcej niż taki, który podaje stałą cenę, ponieważ próba pokazuje prawdziwe zużycie metrów na sztukę, zanim zdecydujesz się na produkcję masową. To o tę liczbę należy negocjować, a nie o cenę za metr, bo nieco droższa tkanina z ciaśniejszym układem może być tańsza w przeliczeniu na sztukę odzieży.

Co zrobić z odpadami, których nie da się uniknąć

Nawet dobry układ pozostawia ścinki, a najlepsi dostawcy robią z nimi trzy rzeczy. Po pierwsze, sortują ścinki według rozmiaru, dzięki czemu duży czysty ścinek można ponownie wykorzystać do mniejszej odzieży lub podszewki, zamiast wyrzucać go na wysypisko. Po drugie, odzyskują dłuższe fragmenty o pełnej szerokości do nowego planu cięcia. Po trzecie, przekazują małe ścinki lub wadliwe panele do strumienia recyklingu, gdzie stają się przędzą z recyklingu w ramach łańcucha dostaw, takiego jak GRS, a nie pozycją kosztową. Żadne z tych działań nie sprawia, że zły układ staje się opłacalny, ale zamienia nieuniknioną stratę na możliwą do zaksięgowania.

Dlaczego odpady z cięcia to kwestia zrównoważonego rozwoju, a nie tylko kosztów

Tkanina jest pojedynczym największym elementem wbudowanego węgla i wody w odzieży, więc tkanina, której nie marnujesz, to najczystszy węgiel, którego możesz uniknąć. Młyn, który raportuje efektywność układu wykroju i wskaźnik odzysku, daje ci coś do umieszczenia w audycie dostawcy, a to pierwsza rzecz, którą kupujący sprawdza, gdy marka wyznacza cel ograniczenia odpadów. Powiązane lektury: różnica między przędzą z recyklingu pre-consumer i post-consumer, i jak porównują się certyfikaty GOTS i GRS. Szersze zagadnienie odzysku włókien omówiono w wełna z recyklingu a wełna dziewicza.

Fursone, tkalnia w Wenzhou z 300 krosnami od 2020 roku, prowadzi usługę produkcji na zamówienie. ścieżkę przy MOQ 300 m z 7-dniowym cyklem próbkowania i dostarcza modowa dzianina swetrowa i a oraz dzianin funkcjonalnych. od gotowy zapas i na zamówienie. Standardy dotyczące krosien są zgodne z ISO i GRS/OEKO-TEX. Standard zewnętrzny: strona odzysku i odzyskiwania włókien w tym pytaniu jest zdefiniowana w recykling tekstyliów.

Często zadawane pytania